Tak zbudowany wzmacniacz pozwala na zwiększenie mocy i poprawienie sprawności energetycznej. Wzmacniacze klasy T nazwę swoją zawdzięczają firmie Tripath, która jako pierwsza zaprezentowała opracowany przez siebie wzmacniacz. Było to w 1998 roku. Oczywiście do dnia dzisiejszego urządzenia te uległy znacznemu ulepszeniu. Wzmacniacze klasy T to wzmacniacze impulsowe. Inaczej niż jest w klasie D, tutaj częstotliwość impulsów nie jest stała. Zmienia się ona w granicach 50 kHz – 1.5 MHz. Stopnie sterujące tego sprzętu są bardzo skomplikowane. Rozbudowana cyfrowe układy elektroniczne, oparte na złożonych algorytmach, wyznaczają częstotliwość i wypełnienie. Sterownik wzmacniacza klasy T to układ samouczący się, w którym wszystkie parametry są odczytywane, a wszystkie braki właściwie kompensowane. Wzmacniacze te charakteryzują się lepszą liniowością, mniejszym poziomem szumów własnych i szerszym zakresem dynamiki.

Wszystko dzięki zaawansowanej obróbce cyfrowej. Charakterystyka przenoszenia jest tutaj bardzie płaska i liniowa. Zakłócenia elektromagnetyczne emitowane przez układ są naprawdę niewielkie (współczynnik zniekształceń THD+N jest mniejszy niż 0,08%, natomiast współczynnik zniekształceń intermodulacyjnych IMD jest mniejszy niż 0,04%). Sprawność wzmacniacz energetycznych wynosi 80-92% i to do nich należy przyszłość.

Wzmacniacze klasy C, czyli wzmacniacze impulsowe albo wzmacniacze o modułowej szerokości impulsu prawidłowo emitują sygnał tylko wtedy, gdy otwieranie i zamykanie tranzystorów odbywa się z dużą częstotliwością, a współczynnik wypełnienia impulsów jest proporcjonalny do wartości dostarczonego sygnału. Głośność ustalana jest poprzez regulację napięcia wyjściowego z wzmacniacza. Sprawność wzmacniacza impulsowego wynosi 90-95%, co znaczy, że jest rewelacyjnie wysoka.

Na razie sprzęt ten nie charakteryzuje się bardzo wysoką jakością, ponieważ zniekształcenia sięgają 1%. Ale specjaliści od akustyki cały czas nad nim pracują i starają się zlikwidować wszystkie ich wady. Być może w przyszłości będzie on jednym z lepszych wzmacniaczy.

W celach marketingowych wzmacniacze klasy C są określane mianem wzmacniaczy cyfrowych, chociaż jakość ich dźwięku nie jest tak naprawdę cyfrowa. Wyjątkiem jest tutaj duński sprzęt firmy TacT – Millenium. Wzmacniacz ten bowiem oferuje prawdziwie cyfrową, wysoką jakość dźwięku. Do Millenium dociera strumień danych bezpośrednio ze źródła cyfrowego. Dźwięk tego wzmacniacza jest wolny od podbarwień i wyostrzeń. Zachwyca każdego niezwykłą klarownością. Niestety współczynnik tłumienia w zakresie wysokich częstotliwości jest tutaj niski. Millenium kosztuje około czterdzieści tysięcy złotych.

Wzmacniacze klasy B często są częścią sprzętu estradowego, który bardziej stawia na dużą sprawność i moc niż na wysoką jakość dźwięku. Współcześnie bardzo rzadko używa się wzmacniaczy klasy A, a wzmacniaczy klasy B prawie wcale. Prawie wszystkie znane nam wzmacniacze pracują w mieszanej klasie AB. To znaczy, że ich tranzystory są tak spolaryzowane, żeby w stanie spoczynku przepływał przez nie niewielki prąd. Jeżeli do tych urządzeń docierają słabe sygnały, pracują one w klasie A, jeżeli mocne – w klasie B. We wzmacniaczu AB doszło do połączenia zalet klasy A i klasy B.

Wykazuje się on niewielkim zniekształceniem, a równocześnie zachowuje wysoką sprawność (50-70%). Klasa AB może być płytsza albo głębsza. Zależy to od wartości prądu przepływającego w stanie spoczynku sprzętu. Im większy prąd spoczynkowy, tym mniejsza sprawność, ale za to mniejsze zniekształcenia. Do klasy wzmacniaczy AA należą urządzenia, których budowa realizuje ideę „dwa w jednym”. Wzmacniacz klasy A o małej mocy połączony jest mostkiem ze wzmacniaczem B o większej mocy. Przy małych sygnałach pracuje pierwszy wzmacniacz, przy większych – drugi. Wszystko zachodzi w sposób płynny. Zaletami tych wzmacniaczy jest niskie zniekształcenie nieliniowe i małe przesunięcia fazowe.

Cały wzmocniony sygnał powinien mieścić się w prostoliniowej części charakterystyki. Nie można bezpośrednio podłączyć głośników, dlatego że przez lampę lub tranzystor nieustannie płynie prąd stały. Jeżeli mamy wzmacniacz lampowy, musimy zastosować transformator. Jeżeli nasz wzmacniacz jest tranzystorowy, powinniśmy użyć specjalnego układu, w którym tranzystor mocy ma aktywne obciążenie – wydajne źródło prądowe. Do zalet układu single-ended należą: drobne zniekształcenia i wspaniała jakość detali muzycznych. Jego dużą wadą jest niska sprawność. W drugim układzie, czyli push-pull podawane na wejścia tranzystorów są sygnały oddzielne, przesunięte w fazie. Prąd w jednym tranzystorze (lampie) wzrasta, a w drugim maleje, chociaż przebiegi sygnałów na obu wejściach tranzystorów są takie same. Dzięki temu wytwarza się prąd wyjściowy (w lampach napięcie).

Prąd ten przepływa przez obciążenie i w ten sposób steruje głośnikami. I w tym wypadku sygnał użyteczny wzmocniony zostaje na prostoliniowym odcinku charakterystyki, dlatego dźwięk. ulega niewielkiemu zniekształceniu. Wzmacniacze tranzystorowe powinny mieć tranzystory wysokiej jakości z dobrą stabilizacją termiczną.

To zwykły mit, który czasami wyrządza naprawdę wiele szkód. Oczywiście głośniki można spalić wzmacniaczem o większej od nich mocy, ale trzeba się „postarać”, żeby tego dokonać. Najlepszym rozwiązaniem jest po prostu zachowanie rozwagi i umiaru. Gwarancje większego bezpieczeństwa mamy, gdy nasz zestaw jest idealnie dopasowany, ale nawet wtedy może dojść do różnych nieciekawych sytuacji, jeżeli nie będziemy postępować z rozmysłem. Jeżeli chcemy słuchać jakiejkolwiek muzyki przez nasze głośniki, musimy sygnał muzyczny wzmocnić. Wzmocnieniem sygnału zajmują się wzmacniacze mocy.

Parametry tych urządzeń mają zasadniczy wpływ na jakość docierającego do nas z kolumn dźwięku. Wszystkie wzmacniacze składają się z wzmacniacza mocy, do którego podłącza się zestaw kolumn i przedwzmacniacz. Przedwzmacniacz daje możliwość przyłączenia na stałe kilku źródeł i przełączania ich za pomocą przełącznika lub pilota. Poza tym dopasowuje on sygnał w taki sposób, by mógł być on wzmocniony we wzmacniaczu mocy bez zniekształceń i strat. Przedwzmacniacz zawiera regulator wzmocnienia, służący regulacji głośności. Może być on zaopatrzony w filtry i korektory, które pozwalają na regulowanie barwy dźwięku i osłabienie zakłóceń. Potencjometr, czyli przedwzmacniacz bierny jest najprostszym rodzajem przedwzmacniacza.

Wzmacniacz dzielony to taki, który składa się z dwóch osobno obudowanych części: wzmacniacza i przedwzmacniacza. Jeżeli wzmacniacz i przedwzmacniacz znajdują się w jednej obudowie, to mamy do czynienia z wzmacniaczem zintegrowanym („integrą”). Amplitunerem nazywamy wzmacniacze z wbudowanym tunerem radiowym.

Tam generowane są fale giętkie, które odkształcają (wyginają) membranę. Rozchodzą się one wzdłuż panelu, tworząc sporą ilość czegoś w rodzaju punktowych źródeł dźwięku o różnych częstotliwościach. Panele nowej technologii NTX charakteryzują się szerokim pasmem przenoszenia, wynoszącym 70 Hz – 19 Hz. Przetworniki te wysyłają rozproszony dźwięk o wysokiej jakości i niewielkich zniekształceniach. Są one bardzo efektywne. Produkuje się je prosto. Płyta kompozytu jest cięta na konkretny wymiar. Dołącza się do niej wzbudnik i oprawia się ją. Na powierzchni można nadrukować dowolny wzór. Niestety obliczenia komputerowe, za pomocą których określa się algorytm zasilania do każdego panelu, są bardzo skomplikowane.

Panele grające są częścią zestawów audio i kin domowych. Mają one także zastosowanie w przemyśle komputerowym (głośniki w laptopach), samochodowym itp. Ta młoda technologia jest bardzo obiecująca. Poza nią istnieją inne nowatorskie technologie, o których jeszcze nie można powiedzieć zbyt wiele, ponieważ są jeszcze na etapie raczkowania.

Odpowiednia izolująca budowa zapewnia głośnikom bezpieczeństwo. Wysokie napięcie zasilające nie stanowi więc już zagrożenia. Panele głośników elektrostatycznych mogą być płaskie lub zakrzywione. Łatwiej produkuje się panele płaskie, ale ich niekorzystna kierunkowość w płaszczyźnie poziomej jest poważną wadą. Dźwięk zmienia się z zależności od lokalizacji słuchacz. Panele zakrzywione nie są aż tak bardzo wrażliwe na to, gdzie znajduje się słuchacz. Kolumny elektrostatyczne najlepiej ustawić jest nierównolegle do ścian pomieszczenia, mniej więcej tej samej odległości od ścian i mebli.

Dipole tak samo jak bipole promieniują do przodu i do tyłu, ale charakterystyka ich promieniowania podobna jest do ósemki i praca głośników odbywa się w przeciwnej fazie. Dipole są lepsze od tradycyjnych głośników pod tym względem, że pozwalają na uzyskanie lepszego rozproszenia dźwięku. Niestety mają one też swoje wady. Ich największym mankamentem jest to, że bardzo trudno się je ustawia w pomieszczeniu. Dużym minusem jest także słaby bas – efekt pracy głośników w przeciwnych fazach. Dipolami są głośniki elektrostatyczne. Omnipolary promieniują dźwięk dookoła, czyli we wszystkich kierunkach, zarówno w płaszczyźnie poziomej jak i pionowej. Są one podobne do punktowego źródła światła.

Kiedy słucha się muzyki z kolumn omnipolarnych przeżywa się coś niesamowitego. Człowiek może poczuć się tak jakby był na koncercie, ponieważ dźwięk wypełnia całe pomieszczenie. Wadą tych zestawów głośnikowych jest niezbyt ostra lokalizacja źródła dźwięku. Budowa omnipolarów jest złożona. Żeby spełniać swoje funkcje kolumny te muszą być wykonane tak dobrze, by proporcje między dźwiękiem odbitym i bezpośrednim były zachowane. Niestety nie są one łatwe do ustawienia.

Wyróżniamy zwrotnicę1-ego rzędu (tłumi 6 decybeli/oktawę), 2-ego rzędu (12 dB/ oktawę), 3-ego rzędu (18 dB/oktawę) itd. Typowa zwrotnica jest zbudowana z takich elementów jak: cewki, kondensatory (lepsze są polipropylenowe niż elektrolityczne) i oporniki.

Właściwe połączenie tych wszystkich części umożliwi filtracje sygnału audio. Sygnał docierający z wzmacniacza przepływając przez cewkę, powodując wygaszenie wyższych częstotliwości. Przepływając przez kondensator natomiast obcina niższe częstotliwości. „Cięciem” określa się częstotliwość, powyżej lub poniżej której sygnał jest coraz bardziej przygłuszany. Nie występuje tu takie zjawisko, że od pewnej częstotliwości cięcia zwrotnicy głośnik nagle przestaje wytwarzać dźwięki. Głośnik po prostu od tej częstotliwości gra coraz ciszej.

Najczęściej spotkać można zwrotnice dwu- i trójdrożne. Wynika to z tego, że część głośników może odtwarzać pół pasma akustycznego, a część mniej niż pół. Dwudrożna zwrotnica, jak sama nazwa wskazuje ma dwie drogi, czyli tory. Każdy tor obsługuje odpowiedni głośnik. Tor niskotonowy zawiera filtr dolnoprzepustowy. Tor wysokotonowy – filtr górnoprzepustowy.